روی لبه‌ی وارمرسوز، گربه‌ی سرامیکی کوچک با دقت جای گرفته بود. با حالتی که انگار خودش را نزدیک شعله‌های گرم می‌کند، دست‌هایش را به هم جمع کرده و چشمانش را نیمه‌بسته بود. هر بار که شعله وارمر روشن می‌شد، گرمای ملایم آن به بدنه‌ی گربه می‌رسید، انگار واقعاً حس می‌کرد و لذت می‌برد. این وارمرسوز ساده، یادآور لحظات آرام و دلپذیر شب‌های زمستان بود؛ لحظاتی که کنار گرمای شومینه یا بخاری، با یک فنجان چای داغ، دل را گرم می‌کنی. گربه‌ی کوچک، نشسته روی لبه وارمر، نمادی از آرامش و امنیت بود؛ یادآور این که در دل هر زمستان سرد، گوشه‌ای دنج و گرم برای آرام گرفتن وجود دارد.