مردم سیستان همه ساله به اندازه مصرف یکسال خود کشک تهیه می کردند و این کار اغلب در فصل تابستان و بعد از برداشت محصولات کشاورزی انجام می شد، از دلایل انتخاب این زمان گرمای هوا و بحث تخمیر و ترشی مواد اولیه کشک، فراغت از کار کشاورزی و وزش بادهای معروف 120 روزه سیستان که باعث خشک شدن این محصول می شده است. این غذا به نوعی جیره آذوقه نیز به حساب می آمده است زیرا در فصل زمستان بدلیل کم شدن شیر دام و نبود محصولات دامی برای استفاده نیازمند جایگزین کردن یک مواد غذایی مناسب برای مصرف بوده که کشک زرد از جمله این غذاها است. کشک زرد مخلوطی تخمیر و خشک شده از بلغور گندم، سیر، دانه‌ی شوید، دانه‌ی زیره‌، دانه‌ی گشنیز، پودر زردچوبه، دوغ و مقداری نمک است. نحوه تهیه این خوراک بدین گونه است که تمام این مواد را با یکدیگر مخلوط کرده و به مدت چند هفته در ظرفی نگهداری و روی آن را می پوشانند بگونه ای که هیچگونه منفذ هوا به درون آن نباشد و در طول مدت نگهداری فقط یک یا دو مرتبه روی آن را باز کرده و این مخلوط را ورز داده و جا به جا می کنند سپس در زمان مناسب ماده تخمیر شده را بیرون آورده و بر روی کیسه ای نخی پهن می کنند تا کاملا خشک شود بعد از آن مرحله آرد کردن خمیر خشک شده که به صورت گلوله های کوچک و بزرگ زرد رنگ است می رسد. این خمیرهای خشک باید آنقدر با دست به هم مالیده تا ریز شوند سپس مواد را الک کرده و محصول بدست آمده را درون کیسه های مخصوص که از قبل آماده ...