اين تلاش ها،اين رفت و آمدها، اين نظم و بي نظمي،و همه ي اين جهان و كائنات, يك مسخره بازي احمقانه بيش نيست. چرا آدمي به دنيا مي آيد و در اين جبر مثل سنگي پرتاب شده ميرود، ميرود صفيركشان،ميرود تا جمجمه‌ي كسي را بتركاند،يا جام پنجره اي را فرو بريزد، و بعد؟!به چه دردي ميخورد اين زندگي؟! به راستي كه از تولد تا مرگ، پرتاب سنگي از دست كودكي, به جاي نامعلوم است. كه دلايل و عواقبش بر سنگ و زننده و خورنده هيچ روشن نيست...