گزیده ای از کتاب معرفت شناسی: علم حضوری در جایی تحقق می یابد که واقعیت درک کننده و واقعیت درک شونده اتصال و اتحاد وجودی داشته باشند و واقعیت درک شونده از درک کننده غایب نباشد. از این رو انسان به اموری علم حضوری دارد که با آن اتصال وجودی داشته باشد و بالعکس آنچه را انسان با آن اتصال یا اتحاد وجودی ندارد، بدان علم حضوری نخواهد داشت. مواردی که انسان با آنها ارتباط و اتصال وجودی دارد محدود است و می توان آنها را به نحو زیر برشمرد: علم حضوری به خود: هر فردی به خودش علم دارد و این علمی است غیرقابل انکار، حتی سوفیستهایی مانند پروتاگوراس که مقیاس هر چیزی را انسان دانسته اند وجود خود انسان را انکار نکرده اند و منکر آگاهی انسان از خودش نشده اند. مراد از علم به خود، همان یافتن وجود خویش است، نه تصویری از خود یا تصدیق به اینکه من هستم به تعبیر دیگر، انسان خودش عین علم به خود است. خودش خودش را بی واسطه شهود می کند. تصویری که از خود داریم یا تصدیق به اینکه من هستم در حقیقت حکایتی از همین شهود است نه خود همین شهود. باز تأکید می کنیم که علم به خود غیر از گزاره من هستم می باشد. سروکار قضیه با مفاهیم و صور ذهنی است در حالی که در علم حضوری به خود مفهوم و صورتی واسطه قرار نمی گیرد و این معرفت معرفتی بدون واسطه است.