این کتاب دائرةالمعارفى است به زبان فارسى ، تأليف علامه شمس‌الدين محمد بن محمود آملى، از علماى قرن هشتم هجرى، متوفاى 753ق. ظاهرا كتاب با هدف تدريس به طلاب مدرسه سلطانيه تأليف شده است. مؤلف، آن را قبل از 736ق، آغاز كرده و در حدود 742ق، به پايان رسانيده و به ابواسحاق بن محمود شاه در شيراز تقديم داشته است. كتاب، در سه جلد تنظيم گرديده و مشتمل بر مقدمه و شرح حال مؤلف به قلم سيد هدآيت‌الله مسترحمى، مقدمه‌اى به قلم مصحح كتاب، مرحوم علامه ابوالحسن شعرانى، مقدمه‌اى به قلم مؤلف(مشتمل بر سه فايده) و دو بخش اصلى است(بخش علوم اوايل و بخش علوم اواخر). بخش اول كتاب، به علوم اواخر اختصاص يافته و مشتمل بر 4 مقاله است و هر مقاله، خود، مشتمل بر چند فن و هر فن، دربرگيرنده فصول متعددى مى‌باشد. در اين بخش، 85 علم كه بر 36 فن بنا نهاده شده، معرفى مى‌گردد. بخش دوم، به علوم اوايل اختصاص يافته و مشتمل بر 5 مقاله و هر مقاله، مشتمل بر چند فن و هر فن، متضمن فصول گوناگونى است. ...