این کتاب به‌طورکلی به دو بخش اصلی تقسیم می‌شود: در بخش اول ویکتور فرانکل از تجربیات هولناک خود در اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها سخن می‌گوید. او خاطرات خود را از زمانی شروع می‌کند که به این اردوگاه‌ها منتقل شده بود و برای اولین‌ بار با شرایط طاقت‌فرسای آنجا روبه‌رو شده بود. فرانکل توضیح می‌دهد که هر زندانی پس از ورود به اردوگاه سه مرحله‌ی روان‌شناختی را پشت سر می‌گذاشت: شوک اولیه، بی‌‌اعتنایی و انزوا و در نهایت سرخوردگی و ناامیدی حتی پس از آزادی. فرانکل همچنین توضیح می‌دهد که گرچه تمامی زندانیان در آن مکان در شرایط یکسانی به سر می‌بردند؛ ولی در آن میان افرادی نیز بودند که نسبت به بقیه مقاوم‌تر و سرسخت‌تر بودند. فرانکل عقیده دارد که پشت مقاومت چنین افرادی اراده‌ی معطوف به معنا وجود داشت. این افراد هدف خود را در زندگی پیدا کرده بودند و بنابراین عزمی راسخ در آن‌ها به وجود آمده بود که با وجود سختی‌ها آن‌ها را وادار به ادامه دادن می‌کرد. پس از به پایان رساندن شرح تجربیات خود در اردوگاه‌های کار اجباری؛ فرانکل در نیمه‌ی دوم کتاب شروع به توضیح روان‌درمانی معناگرا یا همان لوگوتراپی می‌کند. این رویکرد مبتنی بر جست‌وجوی معنا در زندگی است. فرانکل عقیده دارد که معنای زندگی همان چیزی است که به انسان‌ها امید و انگیزه می‌دهد تا در برابر مشکلات از خود مقاومت نشان دهند. ...