این کتاب درباره ذکر حالات نزدیک به 200تن از سادات و آل ابی طالب است که در راه عقیده خود قربانی شده یا در زندان‌ها عمرشان به سر رسیده است . هدف اصلی مولف، ذکر تاریخ ائمه و بزرگان زیدیه است و گویا وی کتاب را برای طرفداری از مذهب خود (زیدیه) تالیف کرده است .این موضوع را می‌توان در نحوه جانبداری افراطی وی از "عبدالله "در مقابل حضرت امام باقر (ع) و امام صادق (ع) ملاحظه کرد .نحوه تنظیم اسامی بر اساس سال وفات یا شهادت سادات است .پیش از شروع مطالب اصلی کتاب، دو مقدمه (از مترج و مصحح) و شرح حال مولف (ابوالفرج اصفهانی) درج شده است .