اين داستاني است بي داستان.مکانش ناکجا آبادي است خشک و بي بر که فقط يک درخت در آن هست و بس و زمانش دم دماي زوال خورشيد. آدمهايش دو آواره ي خانه به دوش که منتظرند يک گودويي از راه برسد وآنها را از آن وضع فلاکت بار (که همانا انتظار است) در بياورد. وعده ي ديدارشان امروز است دم غروب زير همين درخت. دو رهگذر هم، که يکي اربابي است رحم نشناس و ديگري غلامي است خل و چل، مي آيند و چند لحظه اي مي مانند، بعد هم مي روند...