امیلی برونته در سال 1847 با نخستین و تنها رمان خود جهانی آفرید که پس از حدود 170 سال، مانند بادهای وحشی یورکشایر هرگز آرام نمی‌گیرد و همین ناآرامی است که رمان را نسل به نسل زنده نگه داشته و آن را از یک داستان عاشقانه‌ی ساده، به اثری تبدیل کرده است که ذهن و احساس خواننده را هم‌زمان می‌لرزاند. کتابی که در صفحه‌صفحه‌اش باد می‌وزد و هر بار خواندنش شبیه بازکردن پنجره‌ای است به دل طوفانی که هیچ‌گاه کاملاً فرو نمی‌نشیند. این رمان یکی از شاخص‌ترین نمونه‌های ادبیات گوتیک و رمانتیک است و به مضمون‌هایی چون عشق خودویرانگر، انتقام، طبقه‌گرایی و هویت می‌پردازد. بلندی‌های بادگیر داستان دو خانواده در دو عمارت مجاور است؛ عمارت وادرینگ هایتس و عمارت تراش‌کراس گرینج. روایت از زبان لاکوود، مردی غریبه آغاز می‌شود که به این منطقه آمده و گرینج را اجاره کرده است. او از رفتار سرد و عجیب صاحب‌خانه‌اش، هیتکلیف، شگفت‌زده شده و از خدمتکار خانه، نلی دین، می‌خواهد گذشته‌ی این مرد و این دو خانواده را برایش تعریف کند.