همان اول‌های جنگِ دوازده‌روزه بود که فهمیدیم باید روایت کنیم جنگ را و فتح را. بعد هم نشستیم و فکر کردیم و گفتیم روایت جنگ باید از دل مردم بیرون بیاید؛ ، از توی خانه‌ها و خیابان‌ها و هر جایی که «مردم» هستند. اصلاً تاریخ را، تاریخ جنگ را، مردم باید بنویسند؛ بنویسند اگر رفتند چرا؟ اگر ماندند چرا؟ اگر ترسیدند چرا؟ اگر وطن‌داری کردند چرا؟ تصمیم گرفتیم فتح را از یک جای دیگر روایت کنیم؛ ؛ جایی که شاید اسمش خط مقدم نیست، اما مقدم است بر همۀ خط‌ها و ربط‌ها؛ ؛ از جایی که دل بچه‌های پدافند بهش خوش بود، دل رزمنده‌ها، دل مرزبان‌ها؛ از توی خانه‌ها و آشپزخانه‌ها و پذیرایی و اتاق و پشت‌بام حتی؛ از وسط خانواده‌هایی که خیلی معمولی‌اند، خیلی. و حــال این کتاب، روزنــگار جنــگ دوازده روزه اسـت از زبـان و بـه قلـم یـازده نفـر از 86 میلیـون جمعیـت مـا، بـا همـان ویژگی‌هـای گونـۀ روزنـگار؛ گونه‌ای که غریب اسـت و کمی نامأنـوس. در ویرایـش هـم سـعی کردیـم بـه حداقل‌هـا بسـنده کنیـم. می‌خواسـتیم و بایـد لحـن و زبـان راوی همانـی باشـد کـه خـودش، همـان روزهـا و در همـان وضـع جنگـی نوشـته؛ پـس احساسـات غلیـظ اسـت و پررنـگ، شـاید هـم بعضـی جاهـا شـعاری باشـد. خـب شـعاردادن و رجزخواندن خـوراک روزهـای جنـگ اسـت.