اسماعیل فصیح (2 اسفند 1313 در تهران - 25 تیر 1388 در تهران) داستان‌نویس و مترجم ایرانی بود. وی در دهه‌های 60 و 70 هجری شمسی از پرفروش‌ترین نویسندگان معاصر بود. آثار فصیح همواره مورد استقبال کتابخوانان ایران بوده است، اما معمولاً کارهایش در بین منتقدان ادبی با استقبال جدی روبه‌رو نمی‌شد. علائم و شواهد اسلام ستیزی در آثار وی مشهود است و در جای جای آثار وی شخصیت جلال آریان که چه بسا انعکاسی از درون نویسنده است اقدام به عرق خوری و باده گساری می کند . در بسیاری از آثار وی عاقبت یکی از قهرمانان داستان در تقلیدی آشکار از هدایت منجر به پوچی و خودکشی می گردد . بسیاری از داستان‌های فصیح در ارتباط مستقیم با تجربیات زندگی شخصی اوست. به گفته خودش «جلال آریان» در داستان «درد سیاوش»، شباهتی تمام با نویسنده دارد، چراکه در زندگی واقعی نویسنده هم آنابل کمبل، اولین همسر فصیح، سر زا رفت. عشق فصیح به آنابل و جوان‌مرگی همسرش تأثیری عمیق بر او و نوشته‌هایش گذاشت. آثار فصیح به گفته خودش از احمد محمود، محمدعلی جمال‌زاده و بزرگ علوی تأثیر پذیرفته است که خودش مستقیم به این مسئله اشاره کرده است. او همچنین علاقه زیادی به آثار صادق چوبک، فروغ فرخ‌زاد، و ارنست همینگوی داشت.