خاطره و عشق و مرگ، سه بُن مایه اصلی مرگ کثیف، اثر پی یر ژان رمی، نویسنده فرانسوی است؛ کتابی که ویژگی بارز آن، نثر شاعرانه و سبک پالوده‌اش است. سبکی که بیشتر اسلوب رمان نو فرانسه را به ذهن تداعی می کند. ژان شرال، یک نویسنده شصت و چند ساله سترون (هم در زندگی و هم در نوشتن)، گویی برای فراموشی و مرگ، به هنگ کنگ آمده؛ در زمستانی کثیف و در زیر رگبارهای مداوم بارانی که تمامی ندارد. و همچون جذام، چهره جزیره را می‌جود و از شکل می‌اندازد. اقامتگاه او، هتل – فاحشه خانه‌ای بدنام، موسوم به سه اژدها، است که خود، نماد مجسم نیستی و پلشتی و مرگ است؛ با دهلیزهای تو در تو، راهروهای تنگ، اتاق‌ها و سالن‌ها و گوشه‌های تاریک و مرطوب، دیوارهای چرب و کثیف با گچ بری‌های درهم و پیچیده و صندلی‌ها و میزها، مخملِ رنگ و رو رفته‌ی نیمکت‌ها، همه و همه به رنگ قهوه‌ای؛ قهوه‌ای چرک مرده و چسبناک. و زنها و مردهایی که در این فضا می‌لولند: تفنگداران دریایی مست و لایعقل آمریکایی ( که جا به جا حضور خود را به رخ می‌کشند و نفرت شرال را بر می‌انگیزند)، چینی‌های تنومند، زنان متصدی بار، با جام‌های شراب برنج، که پی در پی می‌چرخد و فواحش زرد پوست، با دامن‌های چاکدارشان و خنده‌های باسمه‌ایِ همیشگی‌شان، و صداهایی که بیشتر به جیغ شبیه است تا به حرف، با لهجه کانتونی. ...