آنچه ما در اين كتاب جمع‌آوري كرديم موفقيت و شكست‌هايي است كه احساس كرديم مي‌تواند فرآيندهاي پنهان در داوري‌هاي باليني را آشكار سازد‎، همان فرآيندهايي كه معلوم مي‌كرد درمانگر چه مي‌كند و چرا مي‌كند. ذكر اين نكته لازم است كه در تحليل و بحث درباره موردهايي كه مطرح كرديم، يك فرض ضمني وجود داشت و آن اينكه درمان يك فرآيند تعاملي است، يعني شامل تبادل و ارتباط بين دو انسان است. گاهي‌اوقات ما بر جزئيات خاص درمان متمركز شده‌ايم، اما هر جا كه ممكن بود خيلي زود به مركز توجه در اين همايش بر مي‌گشتيم، يعني اينكه چطور آدمي بوديم؟ نقش ما چگونه بر مراجع تاثير گذاشت؟ خودنگره مراجعان چگونه ما را تحت تاثير قرار داد؟