مرزبان‌نامه کتابی است در اصل به زبان مازندرانی، نوشتهٔ اسپهبد مرزبان بن رستم بن شهریار بن شروین بن رستم بن سرخاب بن قارن. بعدها سعدالدین وراوینی آن را از زبان طبری به فارسی دری ترجمه و بازنویسی کرد. این اثر یکی از آثار ارزنده زبان فارسی و مازندرانی است که در نیمه اول سده هفتم میان سال‌های 617–622 هجری قمری از زبان طبری باستان به زبان پارسی دری ترجمه شد. مرزبان نامه از جمله شاهکارهای بلامنازع ادب مازندرانی در نثر مصنوع مزین است[نیازمند منبع] و می‌توان آن را سرآمد همه آن‌ها تا اوایل سده هفتم دانست[نیازمند منبع]. بسیاری از موارد مرزبان نامه از حد نثر مصنوع متداول گذشته و صورت شعری دل‌انگیز یافته‌است. وراوینی چند سال بعد از اولین ترجمه مرزبان نامه یک بار دیگر دست به ترجمه این کتاب از زبان مازندرانی به فارسی زد بدون آنکه از تألیف روضةالعقول (اولین ترجمه مرزبان نامه توسط محمد بن غازی مَلَطیَوی) آگاه باشد.