کتاب داستان هایی از زندگی امیر کبیر اثر محمود حکیمى امیرکبیر مرد و انسانی بزرگ بوده است. با خصلت‌های انسانی و مردم‌دوستی. پدرش کشاورز بود و سپس آشپز شده است. امیر در دوران کودکی رنج طبقه‌ی محروم و رفاه توانگران را به خوبی لمس کرد و ظلم بی‌حدی را که به طبقه‌ی محروم می‌رفت احساس نمود. زمانی که به وزارت رسید، جامعه‌ای منحط را دید که در میان امواج ریاکاری، تملق، چاپلوسی، دروغ و نفاق فرو رفته بود و آنچه که مشهود بود تعارف‌های خشک، و دروغ‌هایی توخالی و چندش‌آور بود. امیر کاری عظیم در پیش داشت: مبارزه با دروغ، ریا و فریب‌کاری و چنین کاری به اراده نیاز داشت که امیر چنین اراده‌ای را دارا بود. او کارش را شروع کرد و همچون یک سرباز به میدان رفت. امیرکبیر در راه نجات مردم و اصلاح مملکت از هیچ مانعی نمی‌هراسید و سرانجام قاطعیت او در مبارزه با موانع تکامل جامعه، موجب شد تا دشمنانش در صدد قتل او برآیند. سال‌ها پیش در محله‌ی عباس‌آباد تهران روستایی زیبا وجود داشت. قبل از صدارت امیرکبیر عده‌ای از تجار و بزرگان اهل عیش و نوش، هر چندگاه یک‌بار به این روستا سر می‌زدند و ضیافت‌های مجلل ترتیب می‌دادند تا این‌که با پیش‌آمدن صدارت امیرنظام و منع مصرف مشروبات الکلی، مجالس ضیافت روستاهای عباس‌آباد نیز تعطیل شد. روزی تاجری وارد تهران شد، و به روستای عباس‌آباد رفت و به خانه‌ی میرزا موسی بروجردی وارد شد. ...