این رمان که جایزه‌ی نوبل ادبیات سال 2000 را از آن خود کرده است، بر پایه‌ی سفر نویسنده به مناطق روستایی چین نوشته شده‌ و در واقع سفرنامه‌ای است که حاصل پیاده‌روی ده ماهه‌ی گائو چینگ ژیان در چین است. او در این سفر مسافتی به طول پانزده هزار کیلومتر می‌پیماید و مشاهدات و تاملات خود را به صورت رمانی کاملا مدرن که در محدوده‌ی هیچ یک از انواع رمان نمی‌گنجد، شرح می‌دهد. این کتاب که آمیزه‌ای از سبک‌ها و تکنیک‌های گوناگون است، داستان خاصی را دنبال نمی‌کند و در آن راویان مختلف با زاویه‌ی دیدی که دائما در تغییر است، برداشت‌ها و اندیشه‌های نویسنده را بیان می‌کنند. شخصیت‌های کتاب بی‌نام‌اند و جز خود نویسنده شخصیت ثابت دیگری وجود ندارد و حرف‌ها از زبان «من، تو، او» بیان می‌شود. نویسنده به خلق یک همسفر مونث خیالی هم پرداخته است، اما این همسفر در فصل‌های مختلف کتاب چهره‌های گوناگون به خود می‌گیرد و در واقع نموداری است از اندیشه‌ها و تصورات نویسنده در‌باره‌ی زن به طور عام. در این کتاب موضوعات مختلفی مانند ترانه‌های محلی، افسانه‌ها، جادوگری، آداب بوداییان و تاتوئی‌ها و همچنین مباحثی درباره‌ی نویسندگی و نقاشی مطرح شده است. اما آن چه به آن رنگ رمان می‌بخشد، شخصیت محوری داستان یعنی خود نویسنده است که همه‌جا با ویژگی‌های مشخصش حضور دارد و فصل‌های پراکنده را با بیان تاثرات و برداشت‌های خود به هم می‌پیوندد و به مباحث مختلف رمان وحدت می‌بخشد. ...