در نمایش نامه "خانه آخر"، "پزشکی که از قماش بیمار است به لحاظ اندیشه ورزی و انزوا و حساسیت‌هایش نسبت به محیط و آدمیان، گیرم در طبقه اجتماعی مغایر. بیمار که پیشتر پله‌های سقوط اجتماعی را به سرعت پیموده و به انزوا رانده شده است، به اتهام احساس نا امنی نگرانی، به زندان برده می‌شود و انجمن شهر و مفتش‌های شان پنهان و آشکار بر او نظاره و اشراف دارند تا سرانجام به سوی جنون برانندش. پزشک هم اگر چه رئیس بیمار تیمارستان زندان است، در بطالت و ابتذال روابط اجتماعی اخلاقی طبقه خودش سرانجام دچار سرخوردگی و انزوا می‌شود و دو انسان منزوی [و مهجور نسبت به نکبت و بطالت محیط] یکدیگر را همان دوزخی می‌یابند [به نام "خانه آخر"]...".