صبحی که خورشید از افق دریا آرام بالا می‌آید…نمک روی پوست… نسیمِ بی‌انتها…هر نفس، یادآور آزادی‌ست.رایحه‌ی پرتقال و لیمو با خنکای جلبک‌های دریایی در هم می‌آمیزد،و جایی میان موج و آفتاب، نت‌های یاس و رزماری می‌رقصند…آخرش؟ چوب‌های سفید و مُشک، که مثل رد یک رؤیا، روی پوست می‌مانند.آکوا دی جیو – امضای یک مرد… که بوی آزادی می‌دهد.»