وقتی تصمیم گرفتم کتابی دربارۀ آرامش بنویسم، اول فکر کردم که ای کاش می شد بدون کلمات کتاب نوشت. باید دنبال کلماتی می گشتم که از جنس حروف نباشند و صدایی برای آنها نساخته باشیم. کتابی که تمام صفحاتش به رنگ سفید و با واژه های سکوت نوشته شود. کتابی که به جای جاری کردن کلمات در ذهن تو، تمام کلمات را جارو کند و پنجره ای باشد به سوی بی تصویرترین حقیقت هستی؛ یا پلی که تو را به سرزمین بی نام و نشان حضور الهی می برد. جایی که فقط اوست و هیچ کس نیست. حضوری که همه چیز در آن رنگ می بازد، سکوت می کند و محو می گردد. اما ما اینجا در میان هیاهوی زمین زندگی می کنیم و دقیقاً همینجاست که بیش از هر چیز به آرامش نیاز داریم. پس تمام رویاهایم را دربارۀ نوشتن کتابی درباره آرامش باید ترجمه می کردم به زبان زمین و با واژه هایی می نوشتم که صدا دارند. این کتاب درهای قلب تو را به روی جهانی زیبا می گشاید که در آنجا هیچ چیز مثل دنیا نیست. جهانی بی انتها که مرز آن در قلب توست. آنگاه که از روزمرگی های خسته کننده و پرتنش، به درون بازمی گردی و خدا را یاد می کنی و همه چیز را پشت در قلبت می گذاری، به مرز جهان بی انتهای آرامش و روشنایی می رسی. آرامش به ما فرصت می‏دهد، تا از موهبت‏های مان، لذت ببریم، شاد و شکرگذار باشیم و هر روز زندگی را به فرصتی برای جهش و شکوفایی تبدیل کنیم. شاید در میان یک سطر یا در سفیدی میان واژه های کتاب او را بینی. ...