(داستان های روسی،قرن 19م) مردمان تهی‌دست و به‌معنی واقعی کلمه، بی‌چاره و بی‌نوای داستایفسکی، با همه‌ی بی‌نوایان نویسنده‌های دیگر، به‌ویژه نویسنده‌های اروپایی به‌کلی متفاوتند. درست است که گرسنگی سرمنشاء همه‌ی شرارت‌ها، بدطینتی‌ها، فسادها و گمراهی‌هاست، اما تهیدستان داستایفسکی، در عین گرسنگی، فقر، بیماری و محرومیت‌ها، ویژگی‌های انسانی‌شان را از دست نداده‌اند. نه‌تنها به‌جان هم نمی‌افتند، بلکه احساس همدلی و ابراز همدردی نسبت به یکدیگر جزو سرشت‌شان است. در تحقیر و توهین‌شده‌ها می‌بینیم شخصیت‌ها به‌رغم ظلم‌ها و بیدادگری‌هایی که تحمل می‌کنند، به‌رغم تحقیرها و توهین‌ها، باز هم انسان می‌مانند. آثار داستایفسکی علاوه‌بر جنبه‌های روان‌شناسانه و تجزیه و تحلیل دقیق ویژگی‌های روحی و اخلاقی آدم‌ها، ادعانامه‌ایست علیه تفاوت طبقاتی و ظلم بی‌رحمانه‌ای که از سوی طبقات مرفه و دولتمردان به طبقه‌ی محروم و فرودست تحمیل می‌شود. شاهزاده الکسی که با نام آلیوشا نیز شناخته می‌شود و پسر شاهزاده والکوفسکی است، جوانی ساده‌لوح اما دوست‌داشتنی است که تحت کنترل پدرش قرار دارد. آلیوشا با نامزدش ناتاشا می‌گریزد و در نتیجه، پدر ناتاشا یعنی نیکلای، دخترش را طرد می‌کند. تنها دوستی که اکنون برای ناتاشا باقی مانده، ایوان، دوست زمان کودکی اوست که عمیقا به ناتاشا عشق می‌ورزد. ...