شرح جلد دوم اسفار اربعه صدرالمتألهین آیت الله جوادی آملی حکمت که یکی از اوصاف خداوند متعالی است، بیانگر اتقان وجودی و احکام هستی واجب است، به گونه‌ای که حد ماهوی و یا حد عدمی در آن وجود مطلق راه نیافته و آن هستی صرف، سبّوح از هر عیب و قدّوس از هر نقص است، و چون این اتقان و آن اِحکام از دایره ذات واجب بیرون نیست، هرچه که از او صادر شود، با صلابت حکمت و سداد معرفت همراه بوده و هرگز در محدوده خاص خود، ضعف و کاستی یا نقص و کمبودی ندارد. گرچه در این گستره، عرفا و حکمای فراوانی در کمال محدودیت و تنگنا، تلاش وسیع و بلیغ معمول داشته، لیکن نقش برخی از آنان از جمله حکیم محمد بن ابراهیم صدرالدین شیرازی برتر بوده است. او در مشرب عالی خود ضمن تحفظ بر همهٴ اصول متقن و رفع همهٴ نقص‌ها و ضعف‌ها و اضافه نمودن معتبرترین دستاوردهایی که به برکت قرآن و عترت برایش ایجاد شده بود، حکمتی را پایه‌ریزی کرد که حقاً متعالی بوده است. ملاصدرا به رغم همه دشواری‌ها با تدوین کتب و رسائل فراوان و تربیت شاگردانی چند، توانست خط حِکمی و منش فلسفی خود را حاکم گرداند. ...