چکیده کتاب: گاهی اوقات خوب است از چشم کودکان به دنیا نگاه کنیم. قدری خم شویم و قدمان را به قامت کوتاه و نازک کودکانه شان نزدیک کنیم و صورت مان را موازی قرص ماه شان بچرخانیم تا بتوانند ما را درست ببینند. وقتی ما پدر یا مادر هستیم کودکان ما مهم ترین رحمت خدا بر ما هستند و خدای مهربان ما در واقع بنده های عزیزش را به ما سپرده است. پس خوب است با بنده های خدا مانند بنده های خدا باشیم. اگر بتوانیم از دریچه چشمان کودک به دنیا بنگریم دنیا را جایی می بینیم برای دیدن، شنیدن و آموختن، برای آزمودن، آموختن و رها کردن، برای تجربه کردن و تجربه کردن تا شکل گرفتن و اگر بتوانیم به حقیقت از دریچه قلب یک کودک به دنیا بنگریم می فهمیم هدفش بندگی است و برای این هدف سراغ هر چیزی می رود تا بیاموزد، تا بداند، تا فراگیرد، تا بیاندوزد. چون می داند بنده خدا باید کامل باشد. باید هر آنچه برای رشدش لازم است بداند. پس چون جستجوگری کوچک قدم در راه کشف می نهد تا کوله بارش را از ابزار و ادوات بندگی پر کند. پس خوب است در بستن این کوله بار به او کمک کنیم. و کودک این توشه را با بازی کردن پر می کند و از آنجا که به هدایت خالقش قدم در مسیر می نهد، بیش از هر کسی می داند که بهترین بازی برای او بازی هایی است که در آن آموزگار و هدایت گری از سوی خدا داشته باشد. ...