شرحی بر رسالۀ لُبُ اللُباب در سیر و سلوک اولی الألباب بخشی از مقدمۀ کتاب: کســانی که واقعا ً طالب لقاء پروردگار بوده و با عزمی راســتین در جســتجوی حقیقت باشــند و به مجاهده بپردازند، خداوند طریق خود را به آنها نشــان خواهد داد و راهی همراه با طمأنینه و آرامش و ســکینۀ خاطر نصیــب آنها خواهد فرمود. همۀ انسانها در مسیر حرکت إلی الله به ملاقات با خداوند نائل خواهند شد، ولی ملاقاتی که با اختیار بوده و توأم با مجاهده و تهذیب نفس، در همین نشئه، ســالک را به وصال معبود مفتخر نماید، با ملاقات قهری که دیگران حتّی کفّار و ملحدین، با ســکرات مرگ و جلوات قیامت شوند، بسیار متفاوت است. بر این اســاس، مهم آن است که انسان با اختیار خود در مضمار مجاهده وارد شــده و با قدم صدق و اخالص این مسیر را طی نماید و هیچ امری برای انســان، از ورود در طریق وصول بــه لقاء خداوند ضروری تر وجود ندارد و تا وقت باقیســت و امکان تلاش وجود دارد، باید پا در عرصه نهد تا به حسرت و تغابن مبتلا نشود همچنین ســالک إلی الله هرچه سریعتر باید کمر همت را ببندد و موانع و شواغل را از خود دور نماید. ...