همه چیزم را باخته بودم همه چیزم را بیرون آمدم آن وقت دیدم یک گولدن ته جیب جلیقه ام مانده گفتم آه پس هنوز میتوانم غذایی بخورم! اما صد قدم نرفته بودم که تصمیم عوض شد. برگشتم و یک گولدن را روی مانک گذاشتم، بله خوب به یاد دارم روی مانک و جداً وقتی آدم در کشوری بیگانه دور از وطن و کس و کارش تنهاست و نمیتواند که همان روز چه خواهد خورد و میخواهد آخرین گولدن خود را، آخرینش را به خطر اندازد احساس عجیبی دارد. اما خطر کردم و بردم و بیست دقیقه بعد با صد و هفتاد گولدن در جیب بیرون آمدم این یک واقعیت است. گاهی آخرین گولدن چه کارها می کند! اگر شکستم را پذیرفته بودم اگر جرأت تصمیم نمی داشتم چه شده بود؟ فردا فردا همه چیز تمام خواهد شد. آدم اگر عزت نفس داشته باشد، بی برو و برگرد در معرض بد و بیراه قرار میگیرد و متحمل انواع و اقسام تهمت ها میشود.