درختچه سیکاس گروهی باستانی از گیاهان آوندی هستند که زمانی جزء برجسته‌ای از فلور جهان بودند. قدیمی‌ترین فسیل‌های سیکاد مربوط به اوایل پرمین (280 میلیون سال پیش) یا اواخر دوره کربونیفر (300 تا 325 میلیون سال پیش) است. در طول دوره ژوراسیک، آنها به قدری رایج بودند که گاهی اوقات به این دوره به عنوان “عصر Cycads” (همراه با دایناسورها) می گویند. در دنیای مدرن آنها به مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری محدود می شوند و دیگر یک نوع گیاه غالب نیستند. ویژگی های ظاهری درختچه سیکاس: سیکادها تنه ای استوانه ای دارند که معمولاً منشعب نمی شود. با این حال، برخی از انواع سیکادها مانند Cycas zeylanica می توانند تنه خود را منشعب کنند. راس ساقه توسط برگ های تغییر یافته ای به نام کاتافیل محافظت می شود. برگ‌ها مستقیماً از تنه رشد می‌کنند و معمولاً وقتی بزرگ‌تر می‌شوند سروع به ریزش می کنند و تاجی از برگ‌ها در بالا باقی می‌مانند. برگ ها به شکل گل سرخ رشد می کنند و شاخ و برگ های جدیدی از بالا و مرکز تاج ظاهر می شوند. تنه ممکن است دفن شده باشد، بنابراین به نظر می رسد که برگ ها از زمین بیرون می آیند، بنابراین به نظر می رسد که گیاه یک روزت پایه است. برگها به طور کلی به نسبت اندازه تنه بزرگ و گاهی حتی بزرگتر از تنه هستند. برگها به شکل پرهای پرنده، پینه، با ساقه برگ مرکزی که از هر طرف ساقه، عمود بر آن، «دنده‌های» موازی بیرون می‌آیند. ...