باب اول: در مورد حکایت‌هایی در مورد ولادت امام زمان(عج)؛باب دوم: در مورد بیان اسامی، القاب و کنیه‌های آن حضرت؛باب سوم: فصل اول مربوط به خصوصیات ظاهری امام مهدی(عج) و فصل دوم مربوط به خصوصیات وی و برخی از محبت‌های الهی به ایشان؛باب چهارم: در مورد اختلاف مسلمانان در مورد امام زمان؛باب پنجم: در مورد اثبات مهدی موعود در روایات، فرزند امام عسکری(ع) است با کمک روایات اهل سنت؛باب ششم: در مورد اثبات مهدی موعود در روایات، فرزند امام عسگری است با کمک کرامات آن جناب؛باب هفتم: در مورد کسانی که در غیبت کبری خدمت ایشان رسیده‌اند؛باب هشتم: در مورد بررسی حکایات رویت امام و روایات دال بر تکذیب کسی که چنین ادعایی دارد؛باب نهم: در مورد حکایاتی از کسانی که در بیابان و مانند آن درمانده شده‌اند؛باب دهم: در مورد برخی از وظایف بندگان نسبت به امام زمان(عج)؛باب یازدهم: در مورد بیان زمان‌هایی که به حضرت اختصاص دارد؛باب دوازدهم: در مورد اعمال و آدابی که به کمک آنها شاید بتوان به ملاقات امام رسید.[8] محدث نوری در نختسین باب کتاب پس از نقل اقوال درباره تاریخ ولادت امام زمان(عج) قوی‌ترین قول را شب نیمه شعبان هنگام طلوع فجر در سال 255 هجری قمری دانسته است و این قول را با روایت صحیحی از امام حسن عسکری(ع) تأیید کرده است. [9]باب پایانی کتاب اختصاص به اعمال وآدابی دارد که به برکت آنها می توان محضر امام زمان(عچ) را درک کرد. ...