استخراج شده از گون های انگبین کوهستان شهرستان زیبای خوانسار به منظور استفاده در تهیه گز به عنوان منبع شیرینی دل انگیز طبیعی. گز انگبین که با نام های دیگر گزگزو، طرفا، گز مازج، خشک انگبین، گز علفی، گز خوانسار و من و السوی و… شناخته می شود، گیاه بوته ایست. بوته گزانگبین بسیار پر دوام و به صورت وحشی و خود رو در کوهستان های گلستان کوه شهر زیبای خوانسار و اطراف دامنه های آن می روید. آنچه که در گزانگبین اهمیت بالای دارویی و درمانی دارد. مان گزانگبین می باشد که به اشتباه به آن صمغ نیز می گویند. مان، به ترشحات قندی گیاهان که در اثر فعالیت حشرات بر روی آن ها حاصل می شود، اطلاق می شود، در صورتی که صمغ از ترشحات هیدروکلوئیدی گیاهان حاصل می شود. برای داشتن اطلاعات بیشتر از این گیاه مفید تا انتهای این مقاله همراه ما باشید تا خواص و مضرات گزانگبین و طبع آن را بیشتر بشناسید. گزانگبین گیاهی بسیار پر دوام و مقاوم است و به صورت وحشی و خودرو در کوهستان های خوانسار و اطراف دامنه های کوه های زاگرس مرکزی (کوهرنگ، زردکوه و بازفت) می روید. این گیاه ارتفاعی بین 6 تا 10 متر دارد و دارای انشعاب های زیاد، چوب سخت و برگ های کوچک، صاف به رنگ غباری سفید است. انگبین گون از نظر شیمیایی نوعی مان (نوعی ماده خوراکی سفید رنگ و عسل مانند که مستقیماً به وسیله حشره و یا به کمک حشره بر روی گیاه تولید می شود) است که بر روی گیاه گون یا خار انگبین تولید می شود. ...