مثل مرده‌ای یخ‌زده روی زمین افتاده است. دیگران و حتی خود او تصور می‌کنند آخرین لحظات زندگی‌اش را می‌گذارند. جان و توانی برایش باقی نمانده است. آرزو دارد تا فرشته‌ی مرگ زودتر به‌سراغش بیاید و این شب زیبا و دانه‌های درخشان برف، آخرین تصویرهایی باشند که قبل از مرگ آن‌ها را می‌بیند. اطرافش را خون پر کرده و از درون پارچه‌ی گلداری که او در میان آن پیچیده شده، به بیرون سرازیر می‌شود. نگهبان به‌سمت او می‌آید. چیزی که می‌بیند را باور نمی‌کند؛ دختری سرتاپا خونی که یک نقطه‌ی سالم روی بدنش وجود ندارد، بر آسفالت یخ‌زده‌ی حیاط افتاده است. معلوم نیست چه بلایی بر سر او آمده. تنهاست و قرار هم نیست نجات‌دهنده‌ای به‌سراغش آید! تنهایی چارلی مثل دردهایش سهم ازلی و ابدی او از زندگی است.