روزگاری بود که کیم سوهیون (Kim Soo-Hyun) نویسنده‌ی اهل کره‌ جنوبی، دائماً احساس پوچی و سردرگمی داشت. همیشه بار سنگین خطایی مبهم را با خودش حمل می‌کرد؛ انگار که اشتباه بزرگی مرتکب شده باشد، اما نداند آن اشتباه چیست. به عنوان یک دانشجو و بعدها شاغل، در مورد درست یا غلط بودن انتخاب رشته یا شغلش مطمئن نبود. احساس می‌کرد به اندازه‌ی کافی کتاب نمی‌خواند. مهارت‌هایش را به درستی نمی‌شناخت، تضمینی برای آینده‌اش نداشت و فکر می‌کرد آدم بی‌ارزشی است.