چوب گردو؛ اشراف‌زادهٔ جنگل‌هایِ ایران پیش از هر سخنی دربارهٔ قندان، باید با ماهیتِ چوبِ گردو آشنا شد. درختِ گردو (با نام علمی Juglans regia) که بومیِ مناطقِ معتدلِ آسیا، از جمله ایران، است، یکی از باارزش‌ترین درختانِ جنگلی به شمار می‌رود. چوبِ آن، پس از سال‌ها رشدِ آهسته و متراکم، به گنجینه‌ای از رنگ و نقش تبدیل می‌شود. رنگ و بافت؛ شاهکارِ طبیعت چوبِ گردو رنگی دارد که از قهوه‌ایِ روشنِ شکلاتی تا قهوه‌ایِ تیرهٔ تقریباً سیاه، در نوسان است. اما آنچه این چوب را از سایرین متمایز می‌کند، رگه‌هایِ مواج و متغیرِ آن است. این رگه‌ها که حاصلِ تغییراتِ اقلیمی و خاکِ محلِ رویش هستند، طرح‌هایی انتزاعی و بدیع بر سطحِ چوب نقش می‌زنند که هیچ هنرمندی قادر به تکرارِ آنها نیست. گاهی این رگه‌ها، به شکلِ چشم‌هایی گرد و تیره (که به «چشم‌گردو» معروفند) نمایان می‌شوند که بر ارزشِ چوب می‌افزایند. بافتِ چوبِ گردو، نیمه‌سنگین و بسیار متراکم است. این تراکمِ بالا، به آن استحکامی فوق‌العاده می‌بخشد و مقاومتِ آن را در برابرِ ضربه، فشار، و تغییراتِ دما و رطوبت، به طرزِ چشم‌گیری افزایش می‌دهد. ...