سیزده سال پیش، که نوشتن این مشغله را به پایت رساندم شاید شاید که برای لحظه‌ای باور کرده بودم که کشتی به گل نشسته گل به میوه نشسته روح به عزلت و بعد از آن دیگر زندگی آرامشی خواهد یافت نه در درون، بل به چشم درون، همیشه آشفته، جوشان و خروشان بوده است و ...