اثری است از داوود امیریان به چاپ انتشارات کتابستان معرفت. امیریان در کتاب خود داستان دلاوری ها و شجاعت یکی از بزرگترین مردان تاریخ، پسر علی ابن ابی طالب و برادر حسن، حسین و زینب کبری را به تصویر می کشد. عباس، شیرمردی که از نوجوانی پای در میدان نبرد علیه سپاه کفار و منافقین نهاد و معرفت، جنگاوری و رشادت خود را بارها و بارها به نمایش گذاشت. “برادر من تویی” روایتی است تاریخی با المان هایی جذاب و پرکشش از کودکی تا شهادت حضرت عباس علیه السلام. گزیده ای از کتاب : مولا علی (ع) به قدری رنجور شده بود که نمی توانست حتی در حالت نشسته نمازش را بخواند. عباس به قدری دلواپس پدر بود که در آن دو روز بدون خوردن حتی تکه ای نان، روزه گرفت. حتی می ترسید برای لحظه ای چشم هایش را ببندد که نکند پدر برود. در لحظات دلهره آور و طولانی که می گذشت، مولا علی (ع) لحظه به لحظه رنجورتر و بی حال تر می شد. چندین بار بغض عباس ترک برداشت. سر بر سینه ی پدر گذاشت و های های گریه کرد. تنها دلخوشی اش در آن لحظات سخت، شنیدن صدای قلب پدر  بود. قلبی که حالا کندتر و کندتر می تپید. در یکی از لحظاتی که مولا علی (ع) به هوش آمد، به عباس اشاره کرد گوشش را نزدیک کند. عباس نجوای آرام پدر را شنید که می گفت: -پسرم، برادرانت را تنها مگذار. از حسن و حسین دست برندار. آن ها را بی یاور و تنها مگذار.