در بخشی از کتاب میدگارد می‌خوانیم: خودش هم نمی‌دانست ماجرا از چه قرار است اما در دل گفت: "بسیار خب هرچی که هست فعلاً خوبه" سپس درد را بی‌خیال شد و سنگ را محکم در دست فشرد و نیروی تازه‌ای از آن در سرتاسر وجودش دوید. کش و قوسی در کمرش داد و علی رغم درد شدیدی که احساس می‌کرد از جا برخاست و اطراف را نگریست. سوده همچنان آرام و بی‌حرکت سر جای خودش قرار داشت اما محیط مَغاک حسابی بهم ریخته شده بود و تمام محیط اطراف با خون سرخی رنگ شده و عطر خوشبویی در فضا متصاعد شده بود و به خاطر باز ماندن درب مَغاک سرمای سوزناکی محیط را در بر گرفته بود، بنابراین اولین کاری که کرد این بود که به سمت درب مَغاک رفت تا تخته سنگ را در جای خودش بگذارد، اما ناگهان با صحنه عجیبی مواجه شد... در همین حین صافظ روی شانه‌اش نشست و با هیجانی توأم با ترس گفت: "قربان باید چیزی به شما بگویم...!"