بخش‌هایی از کتاب عیش پیری و راز دوستی باید هم عاقل بود و هم نادار نبود تا بتوان در کهولت به خوشی زیست، وگرنه باوجود تهی‌دستی، هیچ عاقلی بار پیری را به‌راحتی نمی‌برد و در صورت بی‌عقلی نیز باوجود همه ثروت جهان، بار کهولت بر دوش نادان طاقت‌فرساست. * * * حصار پیری، در حقیقت، آن دانشی است که اندوخته‌ایم و تقوا و پرهیزی است که به دست آورده‌ایم. در چنین حصاری می‌توان پیری را به خوش‌دلی به سر آورد، زیرا این اسباب سعادت و خرسندی زایل‌شدنی نیست، به‌اضافه در پیری یاد نیکی‌هایی که کرده‌ایم، مایه بسی نشاط و خرمی خواهد بود. * * * زندگی ساده و آرامی که به دانش‌اندوزی و اشتغالات ذهنی بگذرد نیز به پیری آسوده و شیرینی می‌رسد. * * * باید از قوای خود هر اندازه که هست بهره‌مند شد، ولی از حد توانایی خویش نباید تجاوز کرد. ...