در بخشی از کتاب بی‌باک شدن در عشق، کار و زندگی می‌خوانیم: در ورای لحظات اصلی ترس در زندگی ما، اوقات دیگری هم وجود دارد که باطن حقیقی خود را برای موافق بودن، تأیید شدن و یا به زبان ساده خوب بودن فدا می‌کنیم، زیرا برخلاف همه پیشرفت‌هایمان، هنوز هم زنان مفید و اهل همکاری، کسانی که دردسرساز نیستند، ارزش زیادی دارند. همان‌طور که مارلو توماس در گذشته اظهار داشت: «مرد باید برای بی‌رحم بودن مثل سناتور مک کارتی باشد و همه کاری که یک زن باید انجام دهد این است که شما را منتظر نگه دارد». یا یکی از دوستانم که در نظام سیاسی خائن بِلت‌وی واشینگتن کار می‌کند به من گفت: «کار تیمی خوب است، اما باید تفاوت بین با هم ایستادن و با هم پریدن از پرتگاه در زمان مشابه را بدانید». اگر به آن‌ها اجازه دهید، موجودات خیالی کوچک که گرسنۀ سازش هستند، روحتان را ذره‌ذره می‌بلعند و زندگی شما را تصرف می‌کنند. آن‌ها ترس از رها شدن را تقویت می‌کنند، ترسی که وجود داشتن در خارج از گروه را غیرممکن می‌کند. تعجبی ندارد که ترس در میان رگ‌های ما جاری است؛ جریانِ خونِ ما را منقبض کرده و انرژی خلاق ما را تعطیل می‌کنند، ما در حال بقا هستیم. وقتی ما در چنگ تفکر بقا هستیم، خیال غالب این است که دشمن رودروی ما مغلوب می‌شود، پس بر موانع پیشروی خود غلبه کرده و پله بعدی را طی می‌کنیم. زندگی، ایمن خواهد بود، عالی و به دور از مشکلات. بنابراین ما نترس خواهیم بود. ...