در بخشی از کتاب زندگی بی‌حد و مرز: حکایت الهام بخش یک زندگی خوب و بامزه! می‌خوانیم: ایمان، مبناى مستحکم آرزوهاى ماست. ایمان، گواه هستى آن چیزى‌ست که به چشم نمى‌آید. من و تو نمى‌توانیم بدون ایمان زندگى کنیم؛ ایمان به آن چیزى که براى هستى‌اش دلیلى نداریم. ایمان، فقط شامل باورها نمى‌شود. ایمان، در جاى جاى زندگى روزمره‌ى ما حضور دارد. گرچه من نمى‌توانم خدا را با چشم سر ببینم و با دستانم لمس کنم، اما حضور او را در قلب خود احساس مى‌کنم و آینده‌ام را به او وامى‌گذارم. من نمى‌دانم فردا براى من چه چیزهایى آماده کرده است، اما از آن‌ جا که به خدا ایمان دارم، مى‌دانم که فردا در دستان چه کسى‌ست. این یک شکل از ایمان است. من ایمانى را در تمامى جنبه‌هاى زندگیم مى‌یابم. من مى‌دانم چیزهایى هست که نمى‌توانم آن‌ها را با چشم سر ببینم، لمس‌شان کنم، احساس‌شان کنم، اما به هر حال، به وجودشان ایمان دارم. من مطمئن هستم که اکسیژن وجود دارد، و به علم اعتماد دارم که مى‌گوید ما براى بقاى خویش به اکسیژن نیازمندیم. من نمى‌توانم اکسیژن را ببینم، لمس کنم، و یا احساس کنم. من فقط مى‌دانم که اکسیژن هست، زیرا من هستم. اگر من زنده هستم، پس باید مشغول تنفس اکسیژن باشم، پس اکسیژن وجود دارد.