در قسمتی از کتاب عشق و دیگر هیچ اثر لئو بوسکالیا چنین می خوانیم : من انسانی را دیده ام که اشک می ریزد و دیگران با ناراحتی به او نگاه می کنند، ممکن است کسی دستمال آورد، اما هرگز کسی آغوشش را نمی گشاید! می توانید عشق خود را آن طور که می خواهید و احساس می کنید ابراز نمایید. مسئله احساس کردن عشق در خود و در دیگران است. در حقیقت همه ی زیبایی ماجرا در کشف همین عشق است. در خیلی از کشورها به بچه ها می آموزند که احساساتشان را بروز ندهند! و آن را در دل نگه دارند، گفته اند یک خانم جوان درست و حسابی به صدای بلند نمی خندد! مردها گریه نمی کنند! و زن هایی هم که گریه می کنند بسیار عاطفی و ضعیف هستند! چه کسی چنین حرف هایی زده؟! چرا باید دستور زندگی کردن را از دیگران بگیریم؟! من همیشه گریه می کنم. در خوشحالی اشک شوق می ریزم، در غم گریه می کنم. وقتی جمله زیبایی را از زبان دانشجویی می شنوم اشک در چشمانم حقله می زند. اگر احساسی دارید بگذارید دیگران هم بدانند که چنین احساسی در شما موج می زند. اگر احساس می کنید که می خواهید بخندید، بسیار خوب بخندید. اگر از گفته ی کسی خوشتان آمد به سویش بروید و با حرکتی محبت آمیز این را به او نشان دهید. برای انسان پنهان کردن احساساتش غیر طبیعی است اما اگر اینگونه از کودکی بیاموزد چنین خواهد کرد. ...