گزنه‏ گزنه گياهى است علفى، چند ساله و داراى ساقه‏هاى راست به ارتفاع 50 تا 100 سانتى‏متر، بيشتر در اماكن مخروبه، باغها و نقاط مرطوب خارج شهر، نواحى سايه‏دار و جاهايى كه چهار پايان در آنجا به سر مى‏ برند، به حالت خودرو مى‏ رويد. از ريشه ‏هاى خزنده آن، پاجوش هايى در كليه جهات خارج مى‏ شود كه خود باعث آن مى‏ گردد كه گياه به ‏صورت پايه‏ هاى متعدد درآمده، محل رويش خود را بكلى فراگيرد. لمس كردن گزنه باعث سوزش مى ‏شود. قسمت مورد استفاده گزنه، برگهاى تازه، ريشه و شيره حاصل از آن است. دانه آن كم و بيش به مصارف درمانى مى ‏رسد. گزنه نافع بيمارى قند، امراض كليه و نزله است. گزنه در نواحى مرطوب غالب نقاط ايران، مخصوصا مناطق شمالى به حد فراوان مى‏ رويد. ساقه و برگ گزنه را اگر بكوبند و آن را بگيرند شيره‏اى از آن به دست مى‏ آيد كه خون را بند مى آورد. وقتى كه كسى خون دماغ مى ‏شود و خون او بند نمى ‏آيد، قطعه كوچك پنبه را در شيره گزنه تر و مرطوب كنند و آن را در سوراخ بينى بگذارند خون بند مى‏ آيد. گزنه ادرارآور است چون نيترات دو پتاس كه در آن هست خروج ادرار را تقويت مى‏ كند. سى تا چهل گرم را در يك ليتر آب ده دقيقه جوشانده مدت 48 ساعت ميل كنند. دم‏كرده برگ گزنه سفيد در نارسائى كبد فوق العاده مؤثر است. براى معالجه زخم معده، عفونت، زخم روده. ...