کونگ‌فو (به چینی: 功夫 ) یک اصطلاح مشهور چینی است که اغلب برای اشاره به هر یک از انواع هنرهای رزمی چینی ـ از جمله شکل مدرن آن ووشو ، بکار می‌رود. معنای اصلی کونگ فو در زبان چینی تا حدی از آنچه که این روزها از این لغت برداشت می‌شود متفاوت است. کونگ‌فو در اصل به معنای تخصص فرد در هر مهارتی ، نه لزوماً رزمی- می‌باشد. تغییر معنایی این واژه احتمالاً به دلیل ترجمه نامناسب فیلم‌های چینی اتفاق افتاده است. به این ترتیب «تمرین کونگ‌فو» در اصل به معنی تمرین یک رشته رزمی نبوده است بلکه به فرایند کلی تمرینات بدنی و ذهنی یک شخص و آموزش‌ها و تکامل مهارت‌های او اشاره داشته است. امروز می توان کونگ فو را در پارک ها ، معبد ، باشگاها و تمام اماکن عمومی و خصوصی مشاهده کرد. مخصوصا صبح های زود در هوای پاک و فضاهای زیبا و دلنشین ، البته ناگفته نماند که ورزشی را که چینی ها صبح های زود تمرین می کنن شیوه ای از کونگ فوی نرم می باشد که به ( تای چی چون ) معروف است. گفته می شود کونگ فو حدود 2500 سال پیش در کشور چین توسط مردی به نام درایاما تائیشی یا «تامو» یا «بودهی دارما» یا «دات مور»یا «بودا آدها » کاشف اندیشه برتر ونفوذ روح توانا عرضه شد. ...