افادات هایدگر به سبکی غامض و نامأنوس تألیف شده است. نوعی سبک ادبی است که گویی متفکر آن را برای خودش می‌نویسد. کتابی سرشار از جملات ناقص که به قرینه حذف می‌شوند همراه با بخش‌هایی رازآمیز و مبهم و اما گاهی اثر در تضاد با اندیشیدنی محرمانه و در خلوت قرار می‌گیرد. هایدگر از همان آغاز این امر را که اثر به عنوان ادای سهم شخصی او به فلسفه درک شود انکار می‌کند، بلکه در عوض این اثر گفتاری در باب افاداتی به فلسفه‌ی رخداد از آنِ خویش کننده است. اندیشه‌هایی که در اثر تحقق می‌یابند در تلاش‌اند که توسط رخداد، از آنِ خویش گردند. اندیشیدنی بنیادین که از فهم متافیزیکی و سنتی از اندیشه متفاوت است. از نظر هایدگر روش معمولی درک موضوع در حقیقت به بی‌فکری منجر می‌شود. نه تنها در سراسر جهان بلکه در تمام هستی‌ها، در رخداد به سوی آغاز، اما نه هیچ گاه در آغاز، اندیشیدنی سرسپرده می‌بایست تا تفاوت در عزیمت را تاب آورد. نمود به پس و پیش می‌رود و این گشت را تعقیب می‌کند و در طنین این پژواک و همخوانی وجود دارد. اندیشیدن همزمان تک خوانی و هم خوانی است. در اندیشه‌ی هایدگر افاداتی به فلسفه، در گذار به آغاز دیگر اندیشه در رابطه با متافیزیک به عنوان نخستین آغاز اقامتی موقتی دارد. عاملی که ما را از نخستین آغاز به آغاز دیگر سوق می‌دهد دگردیسی زبان است و همچنین دگر شدن اندیشه. ...