قصهٔ کتاب رومی روم مربوط می‌شود به شخصیت «حاج ارسلان»، رزمندهٔ دوران جنگ ایران و عراق. او که از اول تا آخر جنگ (از ایستگاه هفت آبادان تا عملیات مرصاد) در صحنهٔ نبرد حضور داشته، در سال 1398 هجری شمسی، شصت‌و‌چندسال دارد. «حاج ارسلان» تصمیم می‌گیرد برای برآورده‌کردن نذرش، عازم راهپیمایی اربعین شود. کهنه‌سربازی عراقی هم به نام «برزان الخزرجی» از رزمندگان عراق که اکنون توبه کرده و به‌خدمت زوار امام حسین (ع) درآمده، شخصیت محوری دوم این رمان ایرانی است. زندگی این‌ها به‌نوعی در واپسین روزهای جنگ با هم تلاقی پیدا می‌کند. رمان «رومیِ روم» ماجرایی درهم‌تنیده است از این 2 شخصیت ایرانی و عراقی که وجه‌اشتراک‌شان، حضور در جنگی معاصر است. از این 2 شخصیت، آنکه در جبههٔ ایران است، بسیجی است و آنکه در جبههٔ مقابل می‌جنگد، بعثی. تفاوت 2 دیدگاه، از زمین تا آسمان است و اتفاقاً این 2 هم بار روایت داستان را به‌طور موازی، یکی‌درمیان، به دوش می‌کشند. رمان غیر از جنگ ایران و عراق، گریزی هم به برخی اتفاقات جدیدتر می‌زند؛ به‌ویژه داعش که سهمی انکارناپذیر به‌جهت اهمیت در این رمان دارد. در ادامه برشی از این کتاب را می‌خوانید: احساس کردم عصب‌های صورتم از کار افتاده. اشک زیر پلک‌هایم می‌دوید. چشمانم سیاهی می‌رفت. اگر زیر بغلم را نگرفته بودند پس می‌افتادم. دوست داشتم همان جا دراز بکشم و یک دل سیر بخوابم. هر دو دستم پیش منافق‌ها به امانت بود. ...