معمولا وقتی درباره جنگ ها صحبت می‌کنند، با خودمان فکر میکنیم که خب اینکه کاری ندارد! من هم میتوانیم و اصلا باید درجنگ شرکت کنم! اما وقتی اولین گلوله در میدان واقعی از بالای سرت رد میشود، اولین بار که گرمای فشنگ را کنارت حس میکنی، درست همان موقعی که بین مرگ و زندگی فاصله ها به کمتر از سانتیمتر میرسد؛ درست همان جاست که میفهمی قصه ها جنس‌شان چیز دیگری است. واقعیت یک چیز دیگر است. حالا آن قصه ها را با پوست و استخوان لمس میکنی و اینجاست که خودت هم صاحب روایت میشوی. ❗️حالا جالبست بدانی که این همه گفتیم که بگوییم جنگ ترسناک تر از آن چیزی‌ست که روایان برایمان تعریف کردند و در جنگ سوریه، آن که روبه روی ما وجود داشت، تروریستی تکفیری بود که از هیچ جنایاتی کوتاه نمی‌آمد. اما با این همه، سر و دست بود که می‌شکست تا اسم خود را جزو اعزامی ها بنویسد!!! مگر میشود اینگونه؟! صحبت از واقعیت و عقلانیت بکنیم، کلی قصه سر هم کنیم که آخر بگوییم سر رفتن به دهان گرگ دعوا بود!!!! یا خدا این دیگر چه حکایتی دارد؟! بله! این قصه حکایتی دیگر دارد، حکایتی که از شلمچه و کربلای دفاع مقدس تا حتی همین کوچه پس کوچه های تهران در سال 88 و از همه اینها عجیب تر و متفاوت تر است؛ شام بلا داستان خود را دارد و خوشا به حال آنها که خود را در این قصه دخیل کردند ... 🔥خاطرات یک لباس شخصی، از آن خاطره ها نیست که هر جایی شنیده باشی! ...