من حدودا ده سال پیش، توسط یک بزرگ و صاحب نفس معمم شدم. چون هم وقتش بود که معمم شوم و هم اگر معمم نمی شدم، نمی گذاشتند رساله سطح سه (فوق لیسانس) را بنویسم و امتحانات درس خارج نمی گرفتند. اما از شما چه پنهان، آن لحظه ای که دکتر و خانم پرستار داشتند عمامه هم را درست می کردند و پلاستیک مخصوص دورش می کشیدند و بعد هم آقای دکتر بسم الله گفت و دستش را یه طرفم آورد و پرستار هم از پشت سر دکتر روی نوک انگشتانش ایستاده بود که ببیند چطوری عمامه را روی سرم می گذارد و چه شکلی می شوم، احساس کردم حقیقتا دارم به صورت واقعی معمم می شوم و امام زمان (عج) خیلی راضی تر است. حس خوبی بود. خدا قسمتتان کند. رفتم وسط سالن... وسط همه بیمارانی که روی تخت خوابیده بودند. آدرنالین شیطنتم داشت غلیان می کرد...