قسمتی از کتاب سوز سردی می‌خورد به صورتم، چشم می‌دوزم به آسمان قیری. هواپیما بلند می‌شود. دلم هری می‌ریزد. بلند بلند گریه می‌کنم. جواد دست می‌گذلرد روی شانه‌ام. - آروم باش! - می‌خواهم، ولی نمی‌تونم. پشت پرده‌ای از اشک، تا جایی که چشم‌هایم کار می‌کند و نور قرمز چشمک‌زن هواپیما را می‌بیند خیره می‌مانم.