اين اثر به مطالعه عرفان و تجربه عرفاني در اديان الهي و سنت‌های معنوي جهان می‌پردازد. نويسنده در آغاز علاوه بر طرح اين فرضيه كه تمام مكاتب عرفاني مفاهيم مشتركي از مقوله‌های وحدت شهود و فنا در خوددارند از معناي تجربه عرفاني و مسائل فلسفي مربوط به آن سخن گفته است. ادامه كتاب به بررسي تجربه عرفاني در سنت‌های معنوي بوميان قاره امريكا تايوييسم بوديسم و هندوييسم و مطالعه عرفان مسيحي يهودي و اسلامي اختصاص يافته است. در این تحقیق، شاخص‌های مشترک و معیارهای تمایز و ارزیابی مکاتب مختلف عرفانی، طی چند مقاله مورد بررسی قرار گرفته و ارائه شده است. کتاب حاضر در هشت فصل، تجربه‌های عرفانی در ادیان را به بحث نشسته است؛ فطرت گرایی در تعریف و تبیین تجربه‌های عرفانی، شامانیم؛ عرفان طبیعت‌گرای وهم جو، مائوئیسم؛ طبیعت‌گرای واقع‌بین، هندویسیم (انسان‌گرای الهی)، بودیسم (انسان‌گرای الحادی)، عرفان یهودی؛ خداگرای انسان ستیز، عرفان مسیحی؛ خداگرای انسان انگار، عرفان اسلامی؛ خدا‌گرای انسان باور. در این تحقیق شاخص‌های مشترک و معیارهای تمایز و ارزیابی مکاتب مختلف عرفانی، طی چند مقاله بررسی می‌شود. ...