انتشارات چشمه منتشر کرد: ”اگر انسان ايمان نداشته باشد ، چه خواهد بود؟ لابد يک لاابالي ؟! اما مگر ايمان چيست؟ ايمان يعني باور .ايمان يعني باور داشتن به ضوابطي خاص . اما کدام ضوابطي در دنيا هستند که تغييرناپذير باشند ؟هيچ چارچوبي نمي توان شناخت که دچار دگرگوني نشده باشد ،يا نشود . و طبيعي ست که با دگرگوني هر چهارچوب ،باور نسبت به آن هم دچار دگرگوني مي شود .پس تنها مي توان به دگرگوني باور داشت :دگرگوني! اما مفهومي که باراعصار پيشين را با قطعيت با خود دارد ،نمي تواند دمساز واژه ي دگرگوني بشود. و آن محض مطلق است . چون نفس دگرگوني ،معارض با نفس تعصب است که آن هم گذراست و در نتيجه شايد بتوان گفت"باور به دگرگوني". به واقع در هرحال انسان نمي تواند "باور" نداشته باشد ،بلکه هميشه به آنچه گذران است "شک" دارد و داشتن "باور" چون با "شک" لحظه لحظه توام است ،انسان هميشه معذب باقي مي ماند . باور محض به واقعيت زمانه ،و اين که تغيير ناپذير خواهد بود ذهن انسان را کرخت و آسوده مي کند ،اما شک هرلحظه بودن براي انسان عذاب جستجو را همراه دارد و امان از اين عذاب روح *** بايد اذعان کنم که سيماي آرماني انسان ، سيماي آرماني انسان ايراني که من آن را در نگاه مثبت خود به رئاليسم ،جستجو مي کردم تا حدود واقعي به نسبت هاي واقعي تغيير يافته است . ...