این کتاب در زمینه ی اخباریون است که به معنای مصطلح آن از قرن پانزدهم به دست محمدامین استرآبادی و پیروانش پایه گذاری شد و جای خود را در سنت فکری شیعه باز کرد. در اواخر قرن یازدهم آرای اخباریون در پیکره فقهی، اصولی و کلامی شیعه جایگاهی درخور پیدا کرد و با تلاش عالمان اخباری، اخباریگری توانست جای خود را در بین مدارس علمی تشیع باز کند و برای حدود 150 سال به یک جریان رسمی فکری در شیعه مبدل شود. صحت تمام روایات کتب اربعه، لزوم کسب یقین، انحصار منابع تفکر و استنباط به روایت اهل بیت (ع)، نداشتن حجیت ظواهر قرآن و نکوهش اصول و کلام عقلی ازجمله دیدگاه های اخباریون است که در این کتاب به آن ها پرداخته شده است. این کتاب 9 فصل دارد که ازجمله می توان به محمدامین استرآبادی و شکل گیری مکتب اخباری، تفکر فقهی استرآبادی، اندیشه کلامی و فلسفی استرآبادی و گسترش اخباریگری پس از استرآبادی به عنوان موسس این فرقه اشاره کرد. تعیین حدود مناقشه اخباری و اصولی، تفسیر قرآن اخباری، سنت و اخبار در فقه اخباری و روش تفسیر اخباری از دیگر فصول این کتاب است. در انتهای کتاب پیوست هایی درباره عالمان اخباری ارائه شده و مباحث مختلفی از تفسیر فهرست های اختلاف بین اخباریون و اصولیون مطرح می شود. کتاب حاضر برگزیده جشنواره کتاب سال جمهوری اسلامی ایران در سال 1387 می باشد.