پس از تجزیه امپراتوری بزرگ سلجوقی که با مرگ ملک شاه در سال 485ق / 1092م. رخ داد، خاندان های حکومتگر مستقلی ظاهر شدند که از قبل در خدمت سلاجقه بود. یکی از آنها اتابکان زنگی در موصل بودند که در مناطقی از عراق و شام حکومت می کردند. آق سنقر، از یاران نزدیک ملک شاه بود که از جانب او به «قسیم الدوله» ملقب شد و امارت حلب را از مخدوم خود گرفت و فرزندانش، عمادالدین و نورالدین در موصل و حلب دو سلسله محلی اتابکان موصل (521-630 ق / 1127-1233 م) و اتابکان حلب (541-577 ق / 1146-1181م) را تأسیس کردند. در نخستین سالی که اتابکان در حلب بودند، خاندان گروهی از کردهای روادی آذربایجان، که مقدر بود در آینده با نام «ایوبیان» بر بخش عظیمی ازجهان اسلام حکومت کنند، به خدمت آنان درآمدند; از جمله دو برادر به نامهای اسدالدین شیرکوه و نجم الدین ایوب. با ضعف دولت فاطمی مصر و ورود اتابکان حلب در معادلات سیاسی مصر، این خاندان کردتبار در دولت فاطمی به منصب وزارت رسیدند و صلاح الدین، فرزند نجم الدین، مؤسس دولتی بزرگ به نام «ایوبیان» در مصر، شام و جزیره فراتیه شد. کتاب حاضر به تفصیل تاریخ این دولت بزرگ را از آغاز تا انجام گزارش کرده است. دکتر محمد سهیل طقّوش نویسنده محترم کتاب و استاد تاریخ دانشگاه لبنان، در مجموعه درس هایی از تاریخ اسلام، سلسله های حکومتگر اسلامی را بررسی کرده است. ...