تدوین و اجرای برنامه های توسعه اقتصادی ـ اجتماعی در هر نظام اجتماعی در تولید و باز تولید هویت ساختاری آن حائز اهمیت است. از طریق این برنامه ها چگونگی دست یابی به اهداف جامعه را می توان ردیابی نمود. یکی از راه های اعتباریابی برنامه های توسعه، ارزیابی نظری و اجرائی آنهاست. شیوه دیگر ارزیابی این موارد، انتقال به سطح پیش فرض های حاکم بر نظریات علمی موجود است. این پیش فرض ها در یک دستگاه فکری معرفی می شوند که امروزه تحت عنوان پارادیم علم مشهور است. چنانچه ارزیابی برنامه ها را بتوان در این سطح انجام داد، گفتمان نظری حاکم بر برنامه ها شفاف خواهد و انسجام نظری برنامه، مورد ارزیابی قرار خواهد گرفت. کتاب ارزیابی پارادایمی برنامه های توسعه جمهوری اسلامی ایران، برنامه های توسعه اقتصادی ـ اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران را در قالب یک پژوهش کیفی با روش تحلیل محتوا مورد ارزیابی پارادایمی قرار داده است.