«جوز هندی» مغز معطر و پرخاصیت میوۀ درخت «جوز بویا» با نام علمی «میریستیکا فرگرانس» است که بومی جزایر هند شرقی (اندونزی) است ولی امروزه در بسیاری از مناطق گرم و مرطوب جهان، از برزیل تا هندوستان، کشت می‌شود. نخستین اشاره به جوز بویا در آثار پلی‌نی، نویسندۀ طبیعی‌دان روم باستان‏ در قرن اول ميلادی است؛ او از درختى یاد می‌کند كه میوه‌اش دو نوع ثمر داشته. پانصد سال بعد در قرن ششم ميلادى، بازرگانان مسلمان اين جوز معطر يا گردوى بويا را از جزاير هند شرقى به قسطنطنیه (استانبول امروزی) وارد كردند که از آنجا در تمام اروپا و جهان انتشار يافت؛ به‌طورى‌كه در قرن دوازدهم در ايتاليا و دانمارك كاملا شناخته بوده. بنابر متون تاريخی، هانرى ششم در جریان تاجگذاری‌اش دستور داده جوز بويا بسوزانند و در قرن چهاردهم ميلادى بسباسه يا ميس (غلاف مشبک مغز میوۀ این گیاه) در انگلستان متاعی گران بوده که هر كيلوگرمش را با 6 گوسفند مبادله می‌کردند. معمولاً به‌عنوان چاشنی غذاهای آبکی مثل آش و آبگوشت یا طعم‌دهندۀ کیک و شیرینی استفاده می‌شود ولی خواص طبی هم دارد. طعم جوز بويا شيرين و طبع آن گرم است و به‌صورت آرد، روغن، شربت، ضماد يا مغز در بازار عرضه مى‏شود.جوز بویا ضدیرقان، کاهندۀ رطوبت معده و تحلیل‌برندۀ بخارهای لولۀ گوارش است. ...